از لحن صحبتهایش دانستم كه دلش جای دیگری است به او گفتم: «امروز با روزهای دیگر فرق داری، حلالم كن. من چیزی می‌بینم كه خودت نمی‌بینی، اگر شهید شدی مرا هم شفاعت كن.» با هر زحمتی بود از او قول شفاعت گرفتم، اما خودش چیزی نمی‌گفت، پرسید: «معلوم نیست امروز چه می‌گویی؟! برو زمان دیگری بیا.» ولی آنقدر اصرار كه گفت: «اگر كاری از دستم برآمد، چشم!» او روزی دیگر با یكی از دوستان به بهشت زهرا رفته بود، در آنجا كنار مزار شهید اقارب‌پرست ایستاد و چند دقیقه‌ای به قاب عكس و قبر او خیره شد و همانجا مبهوت ماند. آن موقع خیلی معنایش را نفهمیدم تا روزی كه او را در همانجا به خاك سپردند.
راوی:صادقی- رمضان‌پور