روی شانه ی غیرت یاد جبهه ها مانده ست
مرگمان اگر دیدید پرچمی رها مانده ست
رفته اند اما نه! کوله بارشان باقی ست
بر زمین نمی ماند ،  شانه های ما مانده ست

به مناسبت سالروز شهادت حاج علیرضا موحد دانش
با قطع دستش، سیم ارتباطی دشمن را با دندان پاره كرد
خبرگزاری فارس: شهید موحد دانش در حالی كه مجروح شده بود خود را كشان كشان به سیم ارتباطی نیروهاى دشمن رساند و با دندان آن را جویده و ارتباط عراقى‌ها را قطع كرد و در همان حال، مورد هدف گلوله قرار گرفت و به شهادت ‌رسید.

هر وقت که نام علی را بر زبانم می رانم،یا یاد او بر دلم میافتد،به خود می لرزم،اشک از چشمانم فرو می چکد،آتش دردناک ولذت بخشی سراسر وجودم را فرا می گیرد.در او محو می شوم،عاشقانه با او راز و نیاز می کنم،و روحم آشفته وار علی علی می گوید... شهید چمران
هر وقت که نام علی را بر زبانم می رانم،یا یاد او بر دلم میافتد،به خود می لرزم،اشک از چشمانم فرو می چکد،آتش دردناک ولذت بخشی سراسر وجودم را فرا می گیرد.در او محو می شوم،عاشقانه با او راز و نیاز می کنم،و روحم آشفته وار علی علی می گوید... شهید چمران

از جمله مراقبت های ویژه نماز شب ، رد گم کردن شب زنده داران بود با بذله گویی و پرهیزاز  قداست هایی که خواه ناخواه جزو تبعات آن شب زنده داری ها بود . بچه ها در به در  دنبال این می گشتند که کسی را پیدا کنند و خودشان را به همه کرامات ، مثل «مولوی» به پای آن «شمس» بیندازند. این بود که شب زنده داران می بایست مرتب به نگه داشتن ظاهرشان در سطح بقیه و ارزان فروختن خودشان به دیگران ، این واقعیت را انکار می کردند و با خودشان بیگانه میشدند .

 محمد بخارایی، صادق امانی،صفارهرندی و مرتضی نیك نژاد از اعضای هیئت مؤتلفه اسلامی در سال1344 هجری شمسی به شهادت رسیدند. این چهارتن از فرزندان شجاع و برومند اسلام در راه پاسداری از ارزشهای متعالی اسلام جان خویش را فدا كردند. پس از قیام خونین 15 خرداد و كشتار بی رحمانه مردم مسلمان از سوی عوامل مزدور آمریكا و رژیم سفاك پهلوی، مجاهدان و مبارزان جبهه توحید، بیش از پیش بر ضرورت یك حركت انقلابی علیه جباران رژیم آمریكایی شاه تأكید كردند و بر این اساس هسته های اولیه یك گروه مبارز به نام هیئت های مؤتلفه اسلامی را بنیان نهادند.   

آیة اللّه حاج شیخ مهدی ربانی املشی در نیمة شعبان سال 1313 شمسی به دنیا آمد، به همین سبب نام او را «محمد مهدی» نهادند. پدرش ابوالمکارم روحانی بود. شش ساله بود که مادرش را از دست داد، و از آن‌جا که تنها فرزند خانواده بود، همواره مورد لطف و عنایت و محبّت پدر بود. در آن روزگار منزل آنان در منتهی الیه شهر قم بود و زندگی‌شان ساده و به دور از کمترین امکانات رفاهی بود. پدر وی از زهّاد زمان بود و در دخل و خرج بسیار مراعات می‌کرد و از هر چیزی که شائبة رفاه‌زدگی در آن وجود داشت، اجتناب می‌روزید. پس از چند سال، پدرش ناگزیر همسری اختیار کرد که از آن همسر، صاحب سه فرزند شد و هر سة آنها به خدمت اسلام و مسلمین در آمدند. وی دوران کودکی را با کمترین امکانات سپری کرد؛ حتی به گفتة خود، در زمستان آرزوی کفشی داشت که آب به داخل آن نرود!

ظاهرا هفده یا هجده بهار بیشتر از عمرش نمی گذشت ولی شرایط سخت اسارت کمر درد شدیدی رابر او عارض نموده بود به طوری که پیوسته در درد و رنج بود. یک روز که بیماری اش شدت یافته بود و از درد و رنج به خود می پیچید. پیش من آمد و گفت: محمد کمر درد کلافه ام کرده است دعا کن شاید خداوند شفا عنایت کند و من از این درد خلاص شوم. از اون پرسیدم چرا بهداری نمی ری؟ در حالیکه از ته دل آهی مایوسانه کشید جواد داد: تو اسم این اتاقک را بهداری گذاشته ای؟ معلوم نیست این آقا که می آید پزشک است یا بهدار و بعد کمی مکث کرد و گفت: راستش را بخواهی می ترسم پیش دکتر اردوگاه بروم، چون اغلب داروهای تجویز شده یا مسکن اند یا چرک خشک کن. حالا اگر یک دارو بدهد که حال مرا بدتر کند چه کنم ؟

شقایق آزاده است و تعلقی ندارد. در دشتهای دور، لابه‌لای سنگها می‌روید

و به آب باران قناعت دارد تا همواره تشنه باشد و بسوزد. داغدار است و گلبرگهای سرخش را

نیز گویا به خون آغشته‌اند.

شهید نیز آزاده است و فارغ، قانع، تشنه، سوخته دل و داغدار و غلطیده در خون...

تقابل عقل و عشق آخرین منزلی است كه سالكین مقصد ولایت را گرفتار می‌كند.

پی نوشت :

 * چه زیبا گفت شهید چیت سازان که : « کسی می تواند در شب عملیات از سیم خاردار دشمن رد شود که به سیم خاردار نفسش گیر نکرده باشد . »

خطر ! میدان مین نفس

من و تو كجای این میدان ایستاده ایم ؟؟!!

  * کاش از جنس جنون، بال و پری بود مرا
مثل سیمرغ از اینجا سفری بود مرا
« از همان کوچه که سر می‌شکند دیوارش »
باز در حالت مستی گذری بود مرا
رقص زلف سر نی دیدم و با خود گفتم:
بین هفتاد و دو سر کاش سری بود مرا
هیچ پروا دلم از دغدغه‌ی راه نداشت
چون تو ای عشق! اگر همسفری بود مرا
پیشتر زانکه رسد مرگ، بمیری، هنر است
کاش، ای کاش! که روزی هنری بود مرا
به نقل از وبلاگ: غروب شلمچه

 خرداد 1349 ه.ش، آیت الله سید محمد رضا سعیدی در زندان رژیم شاه به شهادت رسید. آیت الله سعیدی سال 1308 ش. در نوغان مشهد دیده به جهان گشود. وی که از ابتدا به امور مذهبی و ستیز با ظلم علاقه مند بود، پس از آموختن مقدمات علوم ادبی و عربی، نزد بزرگانی همچون ادیب نیشابوری، شیخ هاشم و شیخ مجتبی قزوینی به فراگیری منطق و اصول پرداخت. آیت الله سعیدی پس از آن که مقدمات و سطح را در مشهد گذراند، رهسپار حوزه علمیه قم شد و در درس خارج آیت الله بروجردی شرکت کرد. بعد از مدتی آیت الله سعیدی بتدریج در مکتب امام خمینی پرورش ویژه یافت و از نظر علمی و اخلاقی و دینی و از نظر احساس تکلیف نسبت به سرنوشت اسلام و مردم و میهن اسلامی، شخصیت ویژه ای پیدا کرد. علاقه بین امام خمینی و شهید سعیدی بتدریج چنان محکم شد که امام در نامه ای خطاب آیت الله سعیدی نوشت:  من از افرادی مثل شما آنقدر خوشم می آید که شاید نتوانم عواطف درونی را آن طور که هست ابراز کنم. من قادر نیستم عواطف امثال شما را جواب بدهم، لکن خداوند متعال قادر است.

به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری فارس، سید حسن خمینی نوه بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران در بیستمین سالروز ارتحال حضرت امام خمینی(ره) كه باحضور جمع كثیری از مردم سراسر كشور در حرم بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران برگزار شد با اشاره به نزدیكی ایام انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری حضور در این انتخابات را یك وظیفه ملی و دینی برای هر ایرانی دانست و گفت: حضور در انتخابات از دیدگاه امام از چند وجه لازم است چرا كه امام خمینی(ره) همواره حفظ نظام را از واجبات می‌دانستند و معتقد بودند هیچ چیز نباید مانع از تحقق این امر شود و همواره همه ما باید حافظ نظام اسلامی باشیم.سید حسن خمینی با بیان اینكه هر چند ممكن است در داخل اختلاف سلیقه و نظر وجود داشته باشد گفت: امام راحل(ره) همواره تاكید برحفظ اصل نظام داشتند.
وی با اشاره به سخنان مقام معظم رهبری در هفته‌های اخیر مبنی براینكه از همه جریانات و اقشار در داخل كشور خواستند كه سخنی نگویند كه دشمن را خشنود و باعث تضعیف نظام شود نظام جمهوری اسلامی را برآمده از خون شهیدان دانست و گفت: این ارمغان بزرگی است كه ما امروز در زیر سایه درخت تنومند جمهوری اسلامی زندگی می‌كنیم.